Vanuit het diepste van mijn hart, voor jou mijn aller- aller- allerliefste vriend.

Oorverdovende en pijnlijke donderklappen.
Allesvernietigende bliksemschichten.
Een verwoestende storm en een zondvloed van tranen, teisteren je verkankerde lichaam.

Mijn warmte verzacht het kille vuur dat in je lijf brandt.
Liefde en begrip laten je ingeslapen hart ontwaken.
Een uitgestoken hand droogt het geplengde vocht.
Omhelzende armen houden je stevig vast terwijl de steeds sterker wordende rukwinden je meeslepen naar een donker ontij.

We weten allebei dat dit zal uitgroeien tot de storm der stormen.
Aan elkaar vastklampend slepen we ons vastberaden voort, genietend van elk moment wat ons gegeven wordt.
En ik zal je blijven vasthouden tot aan de stilte van deze storm.
Pas dan zal ik je laten gaan en je overgeven aan die andere veilige, verzachtende handen van God.

Geschreven door Jane Rose op 20-12-2009.

  Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit gedicht.

Je kan helaas geen reacties plaatsen als gast.