MA,

Toen ik begon te schrijven zag ik hemel hoog,
in de verte zacht van kleuren een regenboog.
Terwijl ik me gedachten daar in ging verdiepen,
was het net of de kleuren me riepen.
Toen begreep ik pas,
dat jij de regenboog was.
Een bewogen leven van diepe en hoge dalen,
waar het kun regenen maar ook de zon kon stralen.
De regenboog komt al dichterbij,
en schijnt een tintje mooier voor jou en mij.
Hoe lang je zou leven in geleende tijd was voor ons maar gissen,
dankbaar zijn we dat je dit niet hoefde te missen.
Grietje 50 Ger en Mirjam getrouwd,
Celeste het zonnetje waar je zo van houd.
Dankbaar ben ik dat we bij je konden staan,
toen je zo waardig zoals je verdiende je laatste adem lied gaan.
Kijk omhoog en zie de regenboog dalen tot een tastbaar gezicht,
dan begrijp ik dat dit gedicht een aanraking van liefde naar ons beider is gericht.

Femmie.

Geschreven door Femmie op 03-01-2010.