jouwgedichten.nl

Kleine meid.

Daar zit je dan, alleen in elkaar gedoken.
Je bent nog zo klein en nu al gebroken.
Er komen pijnlijke traantjes in je ogen.
Nog zo onschuldig dat zou eigenlijk niet mogen.
Maar hier thuis is het niet zo fijn.
Altijd maar ruzie en dat doet je pijn.
Papa die naar mama schreeuw en andersom.
Je snapt er helemaal niks van en dat vind je stom.
Je handjes op je oren om het te negeren.
Want dit hoort een kleine meid niet van haar ouders te leren.
Je kleine hoofdje kan er niet meer tegen.
Soms sta je op het punt om het op te geven.
Want niemand die ziet dat je pijn hebt.
Niet wil zien dat je papa je mama mept.
En als de engeltjes van god jou heel meschien mogen.
Zou je bidden voor een wereld vol regenbogen.
Geen stoute woorden meer bij jou in buurt.
Alleen maar iemand die je liefde toe stuurt.
Je krijgt een klein lachje op je mooie gezicht.
Want jij ziet in het donker toch nog wat licht.

Tags: