Haar liefde.
Ze knielt voor het koude bed van aarde.
Ze vouwt haar handen samen en bid voor hen.
Kijkt op naar haar moeder en vader.
Ze heeft hun liefde nooit gekent.
Geen tranen om de grond nat te houden.
Maar een lach op haar gezicht.
Straalt het warme in het koude.
Ze heeft met haar liefde het graf op gelicht.
Wetend dat god zal waken over haar ouders.
Zingt ze vredig tot de heer.
Gelovig dat hij meekijkt over haar schouders.
Legt zij een witte roos voor vrede neer.
Geschreven door --MLN.LNSSN op 04-02-2010.
Advertentie
Reactie(s)
Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit gedicht.
Reactie toevoegen
Je kan helaas geen reacties plaatsen als gast.